Nepal - Verslag 1

Namaste, (Begroeting in het Nepalees)

Omdat ik tijdens de reis zelf weinig tijd had (of te weinig tijd heb gemaakt), zal ik nu achteraf het hele verslag in 1 keer moeten schrijven.
Wat jammer genoeg ook tot gevolg zal hebben dat misschien bepaalde nuances verdwijnen, of afgevlakt worden.
Om het een beetje leesbaar te houden, zal ik mijn verhaal in 3 stukken kappen.
Het 1e stuk voor de trekking, dan de trekking zelf, en dan het stuk erna.

Dit nieuwe verhaal begint op vrijdag-avond 15 Oktober.
Afspraak met een nieuwe Joker-groep voor een reis naar Nepal, om daar het Annapurna-Circuit (meer info over deze trekking in het 2e verslag) te gaan doen.
Aangezien ik aan het werk was in Rusland, heb ik mijn vertrek-vergadering (info-vergadering over je reis met al je deelnemers) niet zelf kunnen doen. Dus op de luchthaven was de 1e keer dat ik mijn deelnemers te zien kreeg. (6 mannen en 5 vrouwen; tussen 23 en 69 jaar oud… Een gevarieerde mix dus.)
Toen ik aankwam stond de helft al geduldig te wachten.
Enkele minuten later verscheen ook de rest van de groep en konden we gaan inchecken voor onze 1e vlucht, naar Abu Dhabi.
Tijdens het wachten voor de vlucht kon ik al wat beter kennismaken met iedereen, en nog enkele vragen beantwoorden.
In Abu Dhabi hadden we 3 uur overstap-tijd, wat meer dan voldoende was.

In de late namiddag van de 16e kwamen we aan in Kathmandu (KTM).
Daar wachtte Madhav, de eigenaar van het reisbureautje waar we mee samenwerken, ons op.
We kregen direct een fleurige bloemenkrans omgehangen.
Op dat moment was het Dassain-festival bezig. Aangezien de Hindoes gigantisch veel heiligen hebben, is er altijd wel één of ander festival bezig.
De Hindoes “Adopteren” ook veel heiligen van andere geloven, zo zijn Jezus, Mohamed, en Buddha gewoon reïncarnaties van dezelfde heilige.

Vanop de luchthaven was het een half uurtje rijden naar ons Hotel. (Hotel Tenki)
Na ons geïnstalleerd te hebben, en opgefrist, zijn we gaan dineren in de wijk van ons hotel, Thamel.
Thamel is het backpackers-district in KTM. Hier vind je een hoop budget-hotelletjes, restaurantjes en zeer veel trekkingswinkeltjes. Bijna allemaal met namaak-spullen, maar wel van degelijke kwaliteit.
Na het diner op tijd naar bed, want afgelopen nacht heeft bijna iedereen slecht geslapen op het vliegtuig. Tijd om wat slaap in te halen.

Even tussendoor wat info over Nepal :
De oppervlakte is zo’n 4-tal keren België, en er wonen ongeveer 25 miljoen mensen, waarvan 1 miljoen in de Kathmandu-vallei.
Het gemiddelde maandloon bedraagt zo’n 50 á 100 Euro (Afhankelijk van de bron die je raadpleegt). Een drager krijgt zo’n 5 Euro / dag. De meeste van onze dragers zijn in het dagelijkse leven landbouwers, maar door in het trekking-seizoen drager te zijn, proberen ze een extra centje bij te verdienen. Is dus absoluut geen uitbuiting om dragers mee te nemen op je “Expeditie”, je helpt hen er geweldig mee.
Nepal heeft een eigen identiteit kunnen bewaren ook al ligt het een beetje ingeklemd tussen de grootmachten China & India.
11% van de bevolking is Boeddhistisch (waarvan een gedeelte Tibetaans Boeddhistisch) en 81% Hindoe. (Maar beide godsdiensten lopen sowieso af en toe een beetje in elkaar over).
En Nepal is nog steeds het enige officiële Hindoe-land in de wereld.
Volgens het “Ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties” leeft in Nepal 30,9% van de bevolking onder de armoedegrens.
Uit het Gurung-gebied komen de beroemde Gurkhasoldaten die bij het Britse leger dienen. Zij staan bekend als zeer trouw en blijven overeind tijdens de meest erbarmelijke omstandigheden.
Nepal wordt ook wel eens beschouwd als het dak van de wereld, met 8 van de 10 hoogste toppen ter wereld. (Enkel de K2 (op de 2e plaats), en de Nanga Parbat (op de 9e), beiden in Pakistan, staan mee in de top 10)Met natuurlijk als absolute hoogtepunt (Letterlijk dan) de Mount Everest (Oftewel Sagarmatha in het Nepalees of Chomolungma in het Tibetaans) met zijn 8.848m nog steeds de hoogste berg ter wereld.

Nepal is ook het land van de verschillende, en zeer vele, trotse bevolkingsgroepen.
Zoals de sherpa’s, in de berggebieden rond de Mount Everest de vaste dragers tijdens expedities. (Dus niet alle dragers zijn sherpa’s)
Verder heb je nog de krijgshaftige Ghurka’s, die nog steeds in menige oorlog als 1e strijdkrachten worden ingezet (en die nog steeds een eigen afdeling zijn in het Britse leger), en de Newars, in de wijde omgeving bekend om hun creatieve en vakkundige handwerkslieden.
Tijdens de bijna 600-jarige heerschappij van de Malla-koningen, vanaf 1200, bereikte de vallei een ongeëvenaarde bloeiperiode.
Vooral tijdens de regeerperiode van koning Jaksha Malla, in de 15e eeuw, ontstond weer een bloeiperiode. De koning, die bekend stond als een toonaangevend bestuurder, met veel aandacht voor kunst & cultuur, liet zijn 3 zonen bij zijn overlijden, elk een eigen koninkrijkje na: Kathmandu, Patan & Bhaktapur. Om de andere families de ogen uit te steken, gaven deze koningen en hun nazaten, vooral in de 17e eeuw, de Newars bouwopdrachten voor de meest fantastische gebouwen, tempels en paleizen. Zoals wel vaker in de geschiedenis, leidde de competitie tussen de koningssteden uiteindelijk tot verdeeldheid, en het verval van de dynastie; maar de families lieten wel 3 prachtige steden na.

De volgende ochtend toch op tijd uit bed, om direct gewend te raken aan het Nepalese ritme.
Na het ontbijt naar het Durbar Square gewandeld.
Het Durbar Square is zo’n beetje het centrale plein, waar ook het oude koninklijk paleis (Durbar) aan ligt.
Op dit ogenblik is er een ander Koninklijk paleis verderop in de stad, waar de huidige koning Gyanendra woont.
In 2001 werd het koninklijk huis bijna uitgeroeid door kroonprins Dipendra. Hij was boos op zijn ouders omdat die zijn keuze voor een echtgenote niet accepteerden. Daarom schoot hij zijn vader, koning Birendra, en zijn moeder, koningin Aishwarya, neer en vermoordde ook nog een aantal andere koninklijke familieleden, waaronder zijn broer en zuster, twee ooms en twee tantes. Daarna schoot hij zichzelf neer, maar hij overleed niet meteen. Terwijl hij nog in coma lag, werd hij tot nieuwe koning uitgeroepen. Drie dagen na de slachtpartij overleed hij. Zijn oom, de broer van zijn vader, Gyanendra werd nu de nieuwe koning.
(Dit is althans de officiële versie. Het gerucht gaat dat Gyanendra zelf achter die “aanslagen” zat)

In de 3 koningssteden heb je telkens op het Durbar Square ook een Kama Sutra-tempel staan. Daar worden telkens 24 standjes uit de Kama Sutra op vrij expliciete wijze uitgebeeld in het hout-snijwerk.

Op het Durbar Square van KTM hebben we o.a. het huis van de Kumari bezocht. De Kumari is een levende godin. Ze wordt gekozen uit duizenden meisjes op ongeveer 4-jarige leeftijd. Na een strenge slectie, op onder andere fysieke kenmerken (Er zijn een paar honderd kenmerken waaraan ze moet voldoen), wordt ze in een donkere kamer gezet, samen enkele andere meisjes die de selectie hebben doorstaan. Daar komen allemaal mannen met enge maskers te voorschijn. en het meisje dat niet (of het minste) huilt, is goddelijk, en wordt de nieuwe godin. Dit blijft zij, tot zij bloedt. Dit kan zijn doordat zij zich ergens aan stoot, of doordat zij uiteindelijk haar maandstonden krijgt.
Om haar te beschermen tegen eventuele val-partijen, leeft zij zo’n beetje opgesloten in haar huis. 2 Keer per jaar mag zij het huis uit, en zegent dan de koning. Ze wordt dan de hele stad rondgedragen, om te beletten dat ze zou vallen, en beginnen bloeden.

Na geluncht te hebben op een dak-terras aan het Durbar Square, zijn we te voet enkele kilometers buiten de stad gewandeld om daar de Boeddhistische tempel Swayambunath te gaan bezichtigen.
Deze tempel wordt ook wel Monkey-tempel genoemd, natuurlijk omwille van de vele apen die op en rond te tempel lopen.
Deze tempel is eigenlijk een grote ronde koepel (Stupa), met erboven de bekende allesziende ogen van Boeddha. Bovenaan bevinden zich kegelvormige trappen die de verschillende fases naar de verlichting voorstellen, en daarboven de “paraplu” die het bereiken van het “Nirwana” voorstelt.

Nepal is grotendeels Hindoeïstisch, maar de Hindoes leven in harmonie samen met de Boeddhisten (dat ontstaan is vanuit het Hindoeïsme).
Dus, op verschillende plaatsen kan je Boeddhistische tempels op hetzelfde plein zien, als Hindoeïstische.
Jammer genoeg was het ondertussen ook lichtjes beginnen regenen, maar dat mocht de pret niet derven.
Via de sightseeing-tour (Lees, stukje omweg) zijn we daarna terug naar het hotel gewandeld.
’s Avonds weer lekker gegeten in Thamel, en weer op tijd naar bed.

De volgende dag vertrekken we weer te voet, op een half uurtje wandelen ligt er een parkje, waar een soort van bus-stop is. Daar nemen we een lokale bus naar Bhaktapur. Onderweg stapt er overal nog wat volk bij op, maar al bij al valt de drukte op de bus nog wel mee.
Een wandeling door de smalle steegjes van Bhaktapur, brengt je onmiddellijk terug naar de Middeleeuwen. Ook hier vormt het Durbar Square het imposante middelpunt, met het onvermijdelijke paleis, verschillende tempels, en de Gouden Poort.
Bij aankomst in het kleine bus-stationnetje van Bhaktapur gaan we dan ook direct naar het Durbar Square. Daar biedt er zich direct een gids aan. Hij leidt ons het hele Durbar Square en omgeving rond, en brengt ons ook naar het nabijgelegen Tachandi Tole. (een ander groot, en belangrijk plein)
Hier kan je vanop 1 van de terrasjes genieten van het dagelijkse leven in het hart van de stad. De belangrijkste tempel hier, is de 30 meter hoge Nyatapola, de 5-daken-tempel. Enorme stenen wachters, als olifanten, en leeuwen bewaken aan weerszijden de steile trappen naar de tempel. Onderaan staan 2 stenen beelden van de worstelaars Jaya Malla & Patta, die over bovenmenselijke krachten zouden beschikken, en 10 keer zo sterk zouden zijn dan een gewone mens.
Daarboven staan 2 olifanten, die 10 keer sterker zijn dan de worstelaars, dan volgen 2 leeuwen, 2 griffioenen, en uiteindelijk 2 Goden helemaal bovenaan de trappen, telkens 10 keer sterker dan de voorgaanden.
Daarna gaan we nog naar het Pottenbakkers-plein, en naar een Thangka-school. Thangka’s zijn beschilderde doeken, met 3 verschillende soorten afbeeldingen. De 1e soort, is het leven van Bouddha, in verschillende stadia; de 2e soort, is het levenswiel, wat van groot belang is voor de Hindoes.
En de 3e soort zijn Mandala’s, dat zijn een soort van geometrische vormen, die o.a. gebruikt kunnen worden om te mediteren. 1 maal per jaar, op 1 van zijn buitenlandse reizen, legt de Dalai Lama (met behulp van nog een hoop monniken) zelf zo’n Mandala met gekleurd zand. Dat neemt enkele dagen in beslag, en als het dan eindelijk af is, wordt al het zand terug bijeengeveegd, en weggesmeten, om op die manier de vergankelijkheid te benadrukken.
Ik heb daar zelf een super-mooie Mandala gekocht, en die achteraf degelijk laten inkaderen. (Hangt nu thuis tegen mijne muur)
Oorspronkelijk was het onze bedoeling om niet al te lang in Bhaktapur te blijven, en nog door te rijden naar Dhulikel. Daar is er een fantastisch uitkijkpunt, waar je een groot stuk van de Himalaya kan zien liggen.
Jammer genoeg was er te veel bewolking, dus besloten we met de groep om rustig op een terrasje op het Durbar Square te blijven lunchen.

Na onze lunch (en rustig wat na-tafelen), hebben we van Bhaktapur weer een lokale bus genomen naar Patan. Wij waren de eersten die in de bus zaten, en toen er nog enkele mensen bijkwamen, vertrok de bus direct. Wat dus wilde zeggen dat we meer dan genoeg plaats hadden. Jammer genoeg bleek die bus eerst een rondje te maken door Bhaktapur, om de bus nog veel voller te laden. En op de weg tussen Bhaktapur en Patan stapten nog een hele hoop mensen op. Tot de hele bus stampensvol zat, en er ook mensen aan de buitenkant van de bus hingen. (Niet dat ik hier zelf ook maar iets kon van zien, met al die mensen rondom mij.)
Moet je toch eens meegemaakt hebben, zo’n lokaal transport.
Bij aankomst het Durbar Square van Patan bezocht. (Zonder gids deze keer)
Na daar wat rondgelopen te hebben, zijn we via nauwe steegjes naar de andere kant van Patan gelopen, om van daaruit met 3 kleine taxi’s weer naar Thamel (KTM) te rijden.
Met z’n allen nog even naar een trekkingswinkel, om de laatste spullen in te kopen alvorens we aan de trekking zouden beginnen.
Na alweer een lekker diner in Thamel, weer op tijd naar bed.

We hadden van Madhav een grote stevige, groen tas gekregen waar we onze spullen konden insteken die we nodig hadden voor het raften, en voor de trekking. Die zouden tijdens de trektocht gedragen worden door de dragers (2 groene zakken per drager, en dan nog een kleine rugzak met hun eigen bagage), en wij zouden enkel onze dag-rugzak moeten dragen. Die zit best nog wel sneller vol dan je zou denken. Want aangezien onze dragers niet echt bij ons blijven, moet je in je dag-rugzak toch best een hoop meenemen: extra kledij, EHBO-gerief, regen-kledij, water, foto-toestel,…

De volgende ochtend haalde Madhav ons op aan ons hotel, samen met Raju.
Raju zou onze gids worden tijdens de 13 dagen durende trekking, en de dagen erna in Pokhara. Hij zou nu nog niet met ons meerijden, maar 2 dagen later (na het raften) nakomen, met de dragers.
Wij vertrokken met een busje voor enkele uren rijden, naar Chroudi.
Hier werden we opgewacht door de rafting-equipe.
Omkleden, peddels uitdelen, en daarna door de velden afdalen naar de Trisuli-rivier.
Daar kregen we een beetje uitleg, en weg waren wij, netjes verdeeld over 2 boten, met telkens een stuurman erbij van de organisatie zelf.
Voor de meeste deelnemers was dit een eerste kennismaking met het raften.
En, alhoewel sommigen toch wel wat sceptisch waren op voorhand, was iedereen achteraf dol-enthousiast. (ook al was dit een vrij gemakkelijke rivier, zonder al te veel grote “rapids”.)
Na iets meer dan een uur geraft te hebben, zijn we gestopt langs de oever voor onze lunch.
Onderweg genieten we van de mooie vallei met o.a. veel watervallen en hangbruggen.
In de namiddag waren er enkele stukjes met rustig water, daar mochten we dan uit de boot springen, en ons gewoon wat laten drijven in dit prachtige landschap. Weer volop genieten !!
Daarna weer enkele uren raften, en vervolgens aanleggen op een strandje in Kurintar. Hier stonden reeds 6 tentjes opgesteld voor ons, met een dun matrasje. Op het strand lekker gegeten, en daarna gezellig nog wat aan een kampvuurtje zitten. Meer moet dat niet zijn !!

De volgende dag nog enkele uurtjes raften.
Onderweg 1 keer moeten uitstappen, en een stukje te voet over land verder, aangezien de stroomversnellingen hier iets te heftig waren.
Rond de middag kwamen we dan aan bij onze eind-bestemming.
Iedereen omkleden, wat eten, en dan verder rijden naar het beginpunt van de trekking; Besisahar. Onderweg onze gids opgepikt, samen met de 6 dragers.
Besisahar ligt op 820m, en van hieruit vertrekken we dus onze trekking, tot we uiteindelijk (hopelijk) de Thorung Là – pas kunnen oversteken, op 5416m hoogte. Dit is 1 van de hoogst begaanbare passen in de wereld, die je kan bereiken zonder speciale hulpmiddelen, zoals touwen, of stijgijzers.

Tot hier het 1e stuk van mijn verhaal.
In het volgende verslag kan je het hele verhaal van onze 13-dagen durende trekking lezen.