Saoedi-Arabie - Verslag 1
Door: Bart De Coster
Blijf op de hoogte en volg Bart
18 December 2006 | Saudi Arabië, Riyad
Aan alle dierbaren,
Hier zijn we dan eindelijk met ons 1e verslagje vanuit Saoedi-Arabië.
Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad voor ik hier ben geraakt, dus zal ik daar eerst mee beginnen, en daarna zal ik wat over de locatie en het project vertellen.
Nadat het project in Vlissingen helemaal was afgehandeld, had ik dus gelijk te horen gekregen dat ik naar Saoedi-Arabië moest.
Maar voor een deel landen van het Midden-Oosten, gelden aparte regels voor mensen die daar komen werken.
Je moet eerst als het ware uitgenodigd worden.
Dus zodra het beslist was dat ik naar ginder moest, werd er een mailtje gestuurd naar de projectleider ter plaatse.
Die moet dan vragen aan de opdrachtgever om een “Invitation-Letter” te schrijven.
In de tussentijd moest ik gewoon elke dag naar kantoor komen, en alvast beginnen met wat manuals door te lezen die me op het project van pas zouden kunnen komen.
De 1e paar dagen is dat nog best interessant, maar als het uiteindelijk over weken begint te gaan, dan valt dat wat minder mee.
Maar daarmee loop ik al vooruit op de feiten.
Blijkbaar hebben wij in Saoedi nog enkele projectjes lopen, dus moesten er in totaal een 10-tal invitation-letters opgestuurd worden.
Na een goede week, kwam het bericht dat alles was opgestuurd.
Maar enkele dagen later kwam al een ander bericht dat ze voor mij een aparte zending zouden doen, aangezien ze op kantoor mijn visum niet konden aanvragen, en ik dat zal zelf zou moeten doen in Brussel.
Dus enkele dagen later was ook die zending vertrokken.
Na nog enkele dagen, kwamen uiteindelijk de benodigde papieren aan.
Met die papieren kon ik dan naar de ambassade om het visum aan te vragen.
Toen ik aan het loket kwam zeiden ze mij dat die visum eigenlijk in Nederland moest worden aangevraagd, aangezien ik voor een Nederlands bedrijf werkte.
(Dan moet je weten dat ze daar al speciaal voor naar de ambassade hadden gebeld, om dat na te vragen.)
Uiteindelijk was het in orde, als Boskalis vanop kantoor een brief stuurde met de bevestiging dat ik als Belg voor hen werkte.
De betaling van het visum kon dan ook niet cash geregeld worden, of met bankkaart. Maar dat moest overgeschreven worden, en het bewijs van die overschrijving moest dan gefaxt worden naar de ambassade.
Als dat allemaal binnen het uur in orde kon gebracht worden, zou ik dezelfde dag mijn visum nog kunnen ophalen.
Gelukkig is dat alsnog in orde gekomen.
Alleen bleek dan bij het afhalen dat ze mij in plaats van een Multiple Entry Visum, dat 6 maanden geldig is, slechts een Single Entry Visum hadden gegeven dat slechts 1 maand geldig is.
Dus dat zal nog van hieruit moeten opgelost worden, want anders sta ik over een maand alweer thuis.
Zo kon ik dan op zaterdagmorgen (16 Dec) eindelijk vertrekken, na slechts 3 uur geslapen te hebben.
Eerst vanuit Brussel naar Munchen, met Lufthansa.
Van daaruit, na een tussenstop van 4 uur, met Quatar Airways naar Doha.
En dan weer door met KLM naar Dammam in Saoedi.
Daar een nachtje slapen, en dan met de auto nog een 350 kilomter naar het Noorden, naar Al Khafji.
En aangezien ik nog met een serieuze verkoudheid zit, heb ik bij elke landing en opstijgen zeer veel last gehad van mijn oren.
In Munchen moest ik dan nog eerst helemaal naar de vertrekhal gaan om mijn ticket op te halen voor de volgende vlucht.
Maar aangezien ze dat niet direct konden vinden had dat ook weer 45 minuten geduurd, en moest ik daarna weer inchecken en weer door alle veiligheidscontroles. Bij het inchecken mocht ik dan opeens maar 1 stuks bagage mee in het vliegtuig nemen. Normaal gezien mag je altijd een lap-top, en een rugzakje meenemen. Maar deze keer dus niet.
De vlucht van Doha naar Dammam had dan weer een uur vertraging.
Aangekomen in Dammam, werd ik opgewacht door een driver.
Die bracht me alvast een 80-tal Km noordwaarts, naar Jubail.
Daar aangekomen in een compound, waar ook een Boskalis-werk bezig is, kon ik eindelijk om 3.00 even gaan slapen.
’s Morgens tegen 7.30 wakker gebeld, toch nog even kunnen verder slapen.
Dan werd mij gemeld dat mijn driver er al was, maar zelfs na nog eerst een douche genomen te hebben, bleek dat hij er nog niet was.
Toen hij dan eindelijk daar was, konden we beginnen aan een trip van 280 Km naar Al Khafjij. (Waarvan 250 km door de woestijn)
Waar ik dan uiteindelijk na een reis van ongeveer 30 uur, dan toch ben aangekomen op ons kantoor.
Daar eerst wat bijgepraat met Jos (Collega-Surveyor, waar ik in Bahrain al mee heb samengewerkt), en met Ferry (Projectmanagar, die ik in Abu Dhabi al enkele dagen heb gezien). 2 Gasten waar ik gelukkig vrij goed mee overeen kom, dus dat zit wel snor.
Ondertussen al een klein beetje meer info gekregen over het project en de omstandigheden, maar dat zal de komende dagen nog wel wat meer worden.
Blijkbaar hebben we op kantoor gewoon internet, dus dat is wel handig.
Alleen zou het kunnen zijn dat ik over enkele dagen niet meer in het hotel verblijf, maar gewoon off-shore mee op de woonboot ga zitten.
En off-shore hebben we jammer genoeg geen internet.
Dus als het weer een hele tijd stil blijft, kan je al veronderstellen dat ik off-shore zit.
Op het 1e zicht ziet het er naar uit dat ik hier tot half februari zal blijven.
In de veronderstelling dat alles in orde komt met mijn visum, want dat bleek toch een ietsje groter probleem te zijn dan gedacht.
Bij aankomst in Saoedi, was het hier zelfs aan het regenen, en blijkbaar heeft het hier de afgelopen maand al abnormaal veel geregend.
Met als gevolg dat er een hoop wegen gewoon blank staan, aangezien ze hier geen rioleringen hebben, of alleszins geen die zo veel regen aankunnen.
Ik zal dus jammer genoeg geen foto’s bij de verslagen kunnen zetten, aangezien me werd aangeraden om mijn foto-toestel thuis te laten.
Ben blij dat ik weer op een buitenlands project zit.
Denk dat ik zo dadelijk op tijd mijn bedje in kruip, want ben serieus moe.
Ik schrijf wel wat meer de volgende dagen.
Nog even een korte mededeling.
Enkele dagen geleden heeft een man een andere man doodgeschoten omdat die zat te telefoneren met de zus van de 1e man (Of zoiets…). Gewoon in de rug geschoten.
Waarschijnlijk wordt die 1 van de komende dagen of weken openbaar terechtgesteld. Zou wel kunnen dat we daar eens naar gaan kijken. Denk niet dat het een leuke ervaring zal zijn, maar ik wil het wel eens gezien hebben.
Tot over enkele dagen.
Ikke
PS: Er is een tijdsverschil van 2 uur, later dan bij jullie. Dus nu is het hier
20.00, en bij jullie dus slechts 18.00.
PPS: Tegen vrijdag-avond heb ik een eigen gsm, dus dan geef ik dat nummer
wel door in het volgende verslag. (Waar ik ook wat meer vertel over het
project, en de omstandigheden).
Hier zijn we dan eindelijk met ons 1e verslagje vanuit Saoedi-Arabië.
Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad voor ik hier ben geraakt, dus zal ik daar eerst mee beginnen, en daarna zal ik wat over de locatie en het project vertellen.
Nadat het project in Vlissingen helemaal was afgehandeld, had ik dus gelijk te horen gekregen dat ik naar Saoedi-Arabië moest.
Maar voor een deel landen van het Midden-Oosten, gelden aparte regels voor mensen die daar komen werken.
Je moet eerst als het ware uitgenodigd worden.
Dus zodra het beslist was dat ik naar ginder moest, werd er een mailtje gestuurd naar de projectleider ter plaatse.
Die moet dan vragen aan de opdrachtgever om een “Invitation-Letter” te schrijven.
In de tussentijd moest ik gewoon elke dag naar kantoor komen, en alvast beginnen met wat manuals door te lezen die me op het project van pas zouden kunnen komen.
De 1e paar dagen is dat nog best interessant, maar als het uiteindelijk over weken begint te gaan, dan valt dat wat minder mee.
Maar daarmee loop ik al vooruit op de feiten.
Blijkbaar hebben wij in Saoedi nog enkele projectjes lopen, dus moesten er in totaal een 10-tal invitation-letters opgestuurd worden.
Na een goede week, kwam het bericht dat alles was opgestuurd.
Maar enkele dagen later kwam al een ander bericht dat ze voor mij een aparte zending zouden doen, aangezien ze op kantoor mijn visum niet konden aanvragen, en ik dat zal zelf zou moeten doen in Brussel.
Dus enkele dagen later was ook die zending vertrokken.
Na nog enkele dagen, kwamen uiteindelijk de benodigde papieren aan.
Met die papieren kon ik dan naar de ambassade om het visum aan te vragen.
Toen ik aan het loket kwam zeiden ze mij dat die visum eigenlijk in Nederland moest worden aangevraagd, aangezien ik voor een Nederlands bedrijf werkte.
(Dan moet je weten dat ze daar al speciaal voor naar de ambassade hadden gebeld, om dat na te vragen.)
Uiteindelijk was het in orde, als Boskalis vanop kantoor een brief stuurde met de bevestiging dat ik als Belg voor hen werkte.
De betaling van het visum kon dan ook niet cash geregeld worden, of met bankkaart. Maar dat moest overgeschreven worden, en het bewijs van die overschrijving moest dan gefaxt worden naar de ambassade.
Als dat allemaal binnen het uur in orde kon gebracht worden, zou ik dezelfde dag mijn visum nog kunnen ophalen.
Gelukkig is dat alsnog in orde gekomen.
Alleen bleek dan bij het afhalen dat ze mij in plaats van een Multiple Entry Visum, dat 6 maanden geldig is, slechts een Single Entry Visum hadden gegeven dat slechts 1 maand geldig is.
Dus dat zal nog van hieruit moeten opgelost worden, want anders sta ik over een maand alweer thuis.
Zo kon ik dan op zaterdagmorgen (16 Dec) eindelijk vertrekken, na slechts 3 uur geslapen te hebben.
Eerst vanuit Brussel naar Munchen, met Lufthansa.
Van daaruit, na een tussenstop van 4 uur, met Quatar Airways naar Doha.
En dan weer door met KLM naar Dammam in Saoedi.
Daar een nachtje slapen, en dan met de auto nog een 350 kilomter naar het Noorden, naar Al Khafji.
En aangezien ik nog met een serieuze verkoudheid zit, heb ik bij elke landing en opstijgen zeer veel last gehad van mijn oren.
In Munchen moest ik dan nog eerst helemaal naar de vertrekhal gaan om mijn ticket op te halen voor de volgende vlucht.
Maar aangezien ze dat niet direct konden vinden had dat ook weer 45 minuten geduurd, en moest ik daarna weer inchecken en weer door alle veiligheidscontroles. Bij het inchecken mocht ik dan opeens maar 1 stuks bagage mee in het vliegtuig nemen. Normaal gezien mag je altijd een lap-top, en een rugzakje meenemen. Maar deze keer dus niet.
De vlucht van Doha naar Dammam had dan weer een uur vertraging.
Aangekomen in Dammam, werd ik opgewacht door een driver.
Die bracht me alvast een 80-tal Km noordwaarts, naar Jubail.
Daar aangekomen in een compound, waar ook een Boskalis-werk bezig is, kon ik eindelijk om 3.00 even gaan slapen.
’s Morgens tegen 7.30 wakker gebeld, toch nog even kunnen verder slapen.
Dan werd mij gemeld dat mijn driver er al was, maar zelfs na nog eerst een douche genomen te hebben, bleek dat hij er nog niet was.
Toen hij dan eindelijk daar was, konden we beginnen aan een trip van 280 Km naar Al Khafjij. (Waarvan 250 km door de woestijn)
Waar ik dan uiteindelijk na een reis van ongeveer 30 uur, dan toch ben aangekomen op ons kantoor.
Daar eerst wat bijgepraat met Jos (Collega-Surveyor, waar ik in Bahrain al mee heb samengewerkt), en met Ferry (Projectmanagar, die ik in Abu Dhabi al enkele dagen heb gezien). 2 Gasten waar ik gelukkig vrij goed mee overeen kom, dus dat zit wel snor.
Ondertussen al een klein beetje meer info gekregen over het project en de omstandigheden, maar dat zal de komende dagen nog wel wat meer worden.
Blijkbaar hebben we op kantoor gewoon internet, dus dat is wel handig.
Alleen zou het kunnen zijn dat ik over enkele dagen niet meer in het hotel verblijf, maar gewoon off-shore mee op de woonboot ga zitten.
En off-shore hebben we jammer genoeg geen internet.
Dus als het weer een hele tijd stil blijft, kan je al veronderstellen dat ik off-shore zit.
Op het 1e zicht ziet het er naar uit dat ik hier tot half februari zal blijven.
In de veronderstelling dat alles in orde komt met mijn visum, want dat bleek toch een ietsje groter probleem te zijn dan gedacht.
Bij aankomst in Saoedi, was het hier zelfs aan het regenen, en blijkbaar heeft het hier de afgelopen maand al abnormaal veel geregend.
Met als gevolg dat er een hoop wegen gewoon blank staan, aangezien ze hier geen rioleringen hebben, of alleszins geen die zo veel regen aankunnen.
Ik zal dus jammer genoeg geen foto’s bij de verslagen kunnen zetten, aangezien me werd aangeraden om mijn foto-toestel thuis te laten.
Ben blij dat ik weer op een buitenlands project zit.
Denk dat ik zo dadelijk op tijd mijn bedje in kruip, want ben serieus moe.
Ik schrijf wel wat meer de volgende dagen.
Nog even een korte mededeling.
Enkele dagen geleden heeft een man een andere man doodgeschoten omdat die zat te telefoneren met de zus van de 1e man (Of zoiets…). Gewoon in de rug geschoten.
Waarschijnlijk wordt die 1 van de komende dagen of weken openbaar terechtgesteld. Zou wel kunnen dat we daar eens naar gaan kijken. Denk niet dat het een leuke ervaring zal zijn, maar ik wil het wel eens gezien hebben.
Tot over enkele dagen.
Ikke
PS: Er is een tijdsverschil van 2 uur, later dan bij jullie. Dus nu is het hier
20.00, en bij jullie dus slechts 18.00.
PPS: Tegen vrijdag-avond heb ik een eigen gsm, dus dan geef ik dat nummer
wel door in het volgende verslag. (Waar ik ook wat meer vertel over het
project, en de omstandigheden).
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
