Georgië - Verslag 1
Door: Bart De Coster
Blijf op de hoogte en volg Bart
06 Mei 2007 | Georgië, Tbilisi
Hallokes,
Hier zijn we dan, zoals beloofd met het 1e verslag vanuit Poti, Georgië.
Ik ga in dit verslagje d’r gewoon vanuit dat jullie alles al weten over Poti, en het project hier. (Anders moet je mijn verslagen van November en December 2005 maar opnieuw lezen)
De golfbreker die moet hersteld worden, ligt er nog steeds hetzelfde bij.
In de afgelopen anderhalf jaar, hebben ze een participatie genomen in de quarry, want de uitbating door die Georgiërs liep niet echt vlot.
Op dit moment is zo’n 60% van de benodigde stenen al ontgonnen, en getransporteerd naar Poti. Verder zijn de 1e X-blokken , die uiteindelijk de golfbreker zullen vormen ook reeds gemaakt.
Dan zouden ze volgend jaar ergens in April beginnen met de huidige stenen op de golfbreker stuk te breken, en daarna de nieuwe stenen , en de X-blokken er bovenop te leggen.
En nu is het mijn werk hier om alle blokken die onder de waterlijn een stukje buiten de golfbreker zijn gevallen te gaan inmeten met de hulp van duikers.
Wordt een hele operatie, want niemand heeft daar ervaring mee.
En ben ook in de Quarry zelf al enkele stock-piles (Grote voorraad-hopen) moeten gaan inmeten, om volumes te kunnen berekenen.
Eerste paar dagen heeft het hier de hele tijd geregend, maar sinds 2 dagen schijnt de zon volop, en komt de lente hier stilaan in het land.
Ja, dat is dat seizoen dat we in België hebben overgeslagen.
Kan hier dus af en toe best wel fris zijn, zeker als je je jas hebt thuisgelaten.
Verder over het land zelf.
Toen ik hier anderhalf jaar geleden was, had iedereen de mond vol over de vernieuwing, en de vooruitgang. Maar ik moet zeggen dat toch een beetje tegenslaagt. Had toch wel op iets meer gerekend.
De wegen zijn er fors op achteruit gegaan. Er zijn ondertussen al iets meer winkeltjes, en restaurants. Maar niet van die aard, dat je ’s avonds nog eens ergens iets gezelligs kan gaan drinken.
Wij logeren nu in een huis, vlak bij het Andamati-Hotel waar we vorige keer verbleven. We hebben een klein zwembadje, maar dat is vanwege het weer voorlopig nog niet in gebruik. En het huis ligt op 50 meter van de Zwarte Zee. Heb in mijn kamer zicht op zee, Beneden in de kelder staat er nog een oude, slechte Pool-tafel, en een ping-pong-tafel, maar daar wordt blijkbaar niet echt gebruik van gemaakt. Iemand van Andamati komt af en toe bij ons schoonmaken,strijken, en de was doen. Dus dat is ook allemaal in orde.
Het huis ligt op een kwartiertje rijden van Poti (In Grigoletti), en vanuit Grigoletti is het dan weer een uurtje rijden naar Batumi. Dit is een grotere havenstad vlak tegen de grens met Turkije. En daar hebben ze wel een hoop goede restaurants, en zelfs discotheken. Dus gisteren (Zaterdag-avond) zijn we daar even gaan eten, en iets gaan drinken in een disco. Maar natuurlijk waren we daar veel te vroeg. Maar ja, de volgende morgen is het weer werken geblazen.
Gelukkig werken we hier slechts van 8.00 tot 18.00, wel 7 dagen per week.
Maar dat is toch al 2 uurtjes minder dan op de meeste projecten.
Ze hadden me op voorhand gezegd dat het werk slechts 3 a 4 weken zou duren.
Maar zoals het er nu naar uit ziet, zal het naar alle waarschijnlijkheid nog minder zijn. Maar dat weet je natuurlijk nooit, en zeker niet hier in Georgië.
Het blijft nog steeds een log, bureaucratisch land, met problemen die je niet voor mogelijk houdt.
Maar ik moet zeggen dat het zeer snel went als je weer hier bent.
Verder lijkt het alsof ik hier al een maand of zo zit. Normaal gezien is alles nieuw op een project, en duurt het een week of 2 , vooraleer je in een beetje routine zit. Maar aangezien ik hier alles al ken, en er zeer weinig verandert is, zat ik direct in de routine. Ik ken de meeste mensen hier ook nog.
En als het hier is afgelopen ga ik waarschijnlijk direct door naar een volgend project. Om zo aan de slag te blijven tot half juli, om dan weer op wereldjamboree te kunnen gaan, naar Engeland.
Maar wat dat volgende project zou kunnen zijn, kan niemand nu al zeggen. De hele wereld is weer mogelijk. Zo lang het maar niet naar het Midden-Oosten is, en ver weg, is het voor mij allemaal goed.
Verder verwacht ik niet echt dat het hier heel veel spannends gaat gebeuren, dus moet je niet op al te veel verslagjes rekenen.
En als uitsmijter van dit verslagje, voor de meesten onder jullie nog een nieuwtje…
Ik heb een nieuw vriendinnetje !!!
Ja ja, is weer lang geleden he.
Ze heet Liesbeth, en heeft ook altijd in de scouts gezeten, en gaat ook mee op Jamboree. Wat het er dus absoluut niet gemakkelijker op heeft gemaakt om op project te vertrekken deze keer.
Jullie zullen haar allemaal op gepaste tijd wel leren kennen.
Zo dat was het alweer…
Ikke
Hier zijn we dan, zoals beloofd met het 1e verslag vanuit Poti, Georgië.
Ik ga in dit verslagje d’r gewoon vanuit dat jullie alles al weten over Poti, en het project hier. (Anders moet je mijn verslagen van November en December 2005 maar opnieuw lezen)
De golfbreker die moet hersteld worden, ligt er nog steeds hetzelfde bij.
In de afgelopen anderhalf jaar, hebben ze een participatie genomen in de quarry, want de uitbating door die Georgiërs liep niet echt vlot.
Op dit moment is zo’n 60% van de benodigde stenen al ontgonnen, en getransporteerd naar Poti. Verder zijn de 1e X-blokken , die uiteindelijk de golfbreker zullen vormen ook reeds gemaakt.
Dan zouden ze volgend jaar ergens in April beginnen met de huidige stenen op de golfbreker stuk te breken, en daarna de nieuwe stenen , en de X-blokken er bovenop te leggen.
En nu is het mijn werk hier om alle blokken die onder de waterlijn een stukje buiten de golfbreker zijn gevallen te gaan inmeten met de hulp van duikers.
Wordt een hele operatie, want niemand heeft daar ervaring mee.
En ben ook in de Quarry zelf al enkele stock-piles (Grote voorraad-hopen) moeten gaan inmeten, om volumes te kunnen berekenen.
Eerste paar dagen heeft het hier de hele tijd geregend, maar sinds 2 dagen schijnt de zon volop, en komt de lente hier stilaan in het land.
Ja, dat is dat seizoen dat we in België hebben overgeslagen.
Kan hier dus af en toe best wel fris zijn, zeker als je je jas hebt thuisgelaten.
Verder over het land zelf.
Toen ik hier anderhalf jaar geleden was, had iedereen de mond vol over de vernieuwing, en de vooruitgang. Maar ik moet zeggen dat toch een beetje tegenslaagt. Had toch wel op iets meer gerekend.
De wegen zijn er fors op achteruit gegaan. Er zijn ondertussen al iets meer winkeltjes, en restaurants. Maar niet van die aard, dat je ’s avonds nog eens ergens iets gezelligs kan gaan drinken.
Wij logeren nu in een huis, vlak bij het Andamati-Hotel waar we vorige keer verbleven. We hebben een klein zwembadje, maar dat is vanwege het weer voorlopig nog niet in gebruik. En het huis ligt op 50 meter van de Zwarte Zee. Heb in mijn kamer zicht op zee, Beneden in de kelder staat er nog een oude, slechte Pool-tafel, en een ping-pong-tafel, maar daar wordt blijkbaar niet echt gebruik van gemaakt. Iemand van Andamati komt af en toe bij ons schoonmaken,strijken, en de was doen. Dus dat is ook allemaal in orde.
Het huis ligt op een kwartiertje rijden van Poti (In Grigoletti), en vanuit Grigoletti is het dan weer een uurtje rijden naar Batumi. Dit is een grotere havenstad vlak tegen de grens met Turkije. En daar hebben ze wel een hoop goede restaurants, en zelfs discotheken. Dus gisteren (Zaterdag-avond) zijn we daar even gaan eten, en iets gaan drinken in een disco. Maar natuurlijk waren we daar veel te vroeg. Maar ja, de volgende morgen is het weer werken geblazen.
Gelukkig werken we hier slechts van 8.00 tot 18.00, wel 7 dagen per week.
Maar dat is toch al 2 uurtjes minder dan op de meeste projecten.
Ze hadden me op voorhand gezegd dat het werk slechts 3 a 4 weken zou duren.
Maar zoals het er nu naar uit ziet, zal het naar alle waarschijnlijkheid nog minder zijn. Maar dat weet je natuurlijk nooit, en zeker niet hier in Georgië.
Het blijft nog steeds een log, bureaucratisch land, met problemen die je niet voor mogelijk houdt.
Maar ik moet zeggen dat het zeer snel went als je weer hier bent.
Verder lijkt het alsof ik hier al een maand of zo zit. Normaal gezien is alles nieuw op een project, en duurt het een week of 2 , vooraleer je in een beetje routine zit. Maar aangezien ik hier alles al ken, en er zeer weinig verandert is, zat ik direct in de routine. Ik ken de meeste mensen hier ook nog.
En als het hier is afgelopen ga ik waarschijnlijk direct door naar een volgend project. Om zo aan de slag te blijven tot half juli, om dan weer op wereldjamboree te kunnen gaan, naar Engeland.
Maar wat dat volgende project zou kunnen zijn, kan niemand nu al zeggen. De hele wereld is weer mogelijk. Zo lang het maar niet naar het Midden-Oosten is, en ver weg, is het voor mij allemaal goed.
Verder verwacht ik niet echt dat het hier heel veel spannends gaat gebeuren, dus moet je niet op al te veel verslagjes rekenen.
En als uitsmijter van dit verslagje, voor de meesten onder jullie nog een nieuwtje…
Ik heb een nieuw vriendinnetje !!!
Ja ja, is weer lang geleden he.
Ze heet Liesbeth, en heeft ook altijd in de scouts gezeten, en gaat ook mee op Jamboree. Wat het er dus absoluut niet gemakkelijker op heeft gemaakt om op project te vertrekken deze keer.
Jullie zullen haar allemaal op gepaste tijd wel leren kennen.
Zo dat was het alweer…
Ikke
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
