Verslag3:Er zit een regenjas met mij op een terras
Door: Ikke
Blijf op de hoogte en volg Bart
07 Oktober 2008 | Peru, Lima
Hey people,
Ondertussen schrijf ik dus mijn laatste verslagje van thuis!
Op de dag dat de rest van de groep vertrokken is op de Inca-trail, heb ik dus nog wat pogingen ondernomen om toch nog mee te kunnen.
Maar dat bleek allemaal verloren moeite te zijn; het was op dat moment wel de “Dag van de toerist” in Cusco, maar de toeristen helpen dat zou wat te veel gevraagd zijn!
Ook de dagen erna hebben we niet opgegeven, en hebben we geprobeerd om de groep op de 3e dag te gaan vervoegen. Maar ook hier vingen we bot.
Dus hebben wij 3 dagen wat geluierd in Cusco, terrasjes gaan doen, en ondertussen naar de optochten ter ere van de toeristen gaan kijken.
Ondertussen ook een ander reis-bureautje uitgezocht om in de toekomst misschien mee te gaan samenwerken. En nog wat andere alternatieven.
Op maandag, de 3e dag van de trekking, ben ik samen met Wouter ’s morgens nog 2 allerlaatste pogingen gaan ondernemen, en dan zijn we toch maar naar Aguas Calientes gegaan, waarvoor we weer serieus wat dollars hebben mogen neertellen, en ik een nieuw inkom-ticket moest kopen voor de site. (Dit is de populaire naam van Machu Pichu-dorp)
Daar een nachtje geslapen, en ’s morgens zeer vroeg vertrokken naar de site van Machu Pichu. Daar aangekomen bleek er totaal geen strenge controle op naam te zijn, dus voor niets een nieuw ticket gekocht.
Op de site direct naar de achterkant gegaan omdat daar de rest van de groep zou aankomen via de echte Inca-trail, en via Intipunku (De zonnepoort).
Na iets meer dan een uur wachten kwamen ze er eindelijk aan.
Toen hebben we ook van de groep vernomen dat er absoluut geen strenge controle was op de trail zelf, en dat ik dus gemakkelijk mee had kunnen gaan.
Waarop ik dus serieus kwaad ben geworden op de gids, die wel serieus verschoot van mijn reactie, maar zich verder van den domme hield.
De site op zich was natuurlijk wel de moeite waard, alleen jammer dat de voorgeschiedenis zo’n domper zette.
Nog wel met enkelen de zware klim gedaan naar Wayna Pichu, de berg van waar je een mooi uitzicht hebt op de site.
Op de terugweg naar Cusco was Ann al wat ziekjes geworden, maar ’s nachts bleek pas dat ze er toch vrij ernstig aan toe was. Toen heeft de inderhaast opgeroepen dokter toch maar beslist om haar op te nemen in een privé-hospitaaltje.
Wouter (van opleiding verpleger) is zo goed geweest om haar te vergezellen.
En de volgende dag is de rest van de groep op toeristische uitstap geweest, in de omgeving van Cusco, terwijl ik ziekenbezoekjes bracht. Want toen ik ’s morgens terugkwam van het ziekenhuis bleek ook Jurgen niet mee te zijn op uitstap, en lag ook hij geveld in bed. Gelukkig bleken ze allebei ’s avonds al wel wat beter, en zijn ze de volgende ochtend gewoon met ons naar Lima gevlogen.
Maar eerst hebben we ’s avonds Wouter nog wat leuke opdrachtjes laten doen om zijn verjaardags-cadeau’s te verdienen.
In Lima hebben we nog anderhalve dag souvenirs gekocht, en wat de toerist uitgehangen, en spelletjes gespeeld.
Om dan weer de lange terug-reis aan te vatten naar ons koude, regenachtige Belgen-landje.
Op de luchthaven afscheid genomen met het voornemen elkaar snel terug te zien op het “Bal Mondial” van Karavaan!
Thx iedereen voor de fantastische reis,
Ikke
Ondertussen schrijf ik dus mijn laatste verslagje van thuis!
Op de dag dat de rest van de groep vertrokken is op de Inca-trail, heb ik dus nog wat pogingen ondernomen om toch nog mee te kunnen.
Maar dat bleek allemaal verloren moeite te zijn; het was op dat moment wel de “Dag van de toerist” in Cusco, maar de toeristen helpen dat zou wat te veel gevraagd zijn!
Ook de dagen erna hebben we niet opgegeven, en hebben we geprobeerd om de groep op de 3e dag te gaan vervoegen. Maar ook hier vingen we bot.
Dus hebben wij 3 dagen wat geluierd in Cusco, terrasjes gaan doen, en ondertussen naar de optochten ter ere van de toeristen gaan kijken.
Ondertussen ook een ander reis-bureautje uitgezocht om in de toekomst misschien mee te gaan samenwerken. En nog wat andere alternatieven.
Op maandag, de 3e dag van de trekking, ben ik samen met Wouter ’s morgens nog 2 allerlaatste pogingen gaan ondernemen, en dan zijn we toch maar naar Aguas Calientes gegaan, waarvoor we weer serieus wat dollars hebben mogen neertellen, en ik een nieuw inkom-ticket moest kopen voor de site. (Dit is de populaire naam van Machu Pichu-dorp)
Daar een nachtje geslapen, en ’s morgens zeer vroeg vertrokken naar de site van Machu Pichu. Daar aangekomen bleek er totaal geen strenge controle op naam te zijn, dus voor niets een nieuw ticket gekocht.
Op de site direct naar de achterkant gegaan omdat daar de rest van de groep zou aankomen via de echte Inca-trail, en via Intipunku (De zonnepoort).
Na iets meer dan een uur wachten kwamen ze er eindelijk aan.
Toen hebben we ook van de groep vernomen dat er absoluut geen strenge controle was op de trail zelf, en dat ik dus gemakkelijk mee had kunnen gaan.
Waarop ik dus serieus kwaad ben geworden op de gids, die wel serieus verschoot van mijn reactie, maar zich verder van den domme hield.
De site op zich was natuurlijk wel de moeite waard, alleen jammer dat de voorgeschiedenis zo’n domper zette.
Nog wel met enkelen de zware klim gedaan naar Wayna Pichu, de berg van waar je een mooi uitzicht hebt op de site.
Op de terugweg naar Cusco was Ann al wat ziekjes geworden, maar ’s nachts bleek pas dat ze er toch vrij ernstig aan toe was. Toen heeft de inderhaast opgeroepen dokter toch maar beslist om haar op te nemen in een privé-hospitaaltje.
Wouter (van opleiding verpleger) is zo goed geweest om haar te vergezellen.
En de volgende dag is de rest van de groep op toeristische uitstap geweest, in de omgeving van Cusco, terwijl ik ziekenbezoekjes bracht. Want toen ik ’s morgens terugkwam van het ziekenhuis bleek ook Jurgen niet mee te zijn op uitstap, en lag ook hij geveld in bed. Gelukkig bleken ze allebei ’s avonds al wel wat beter, en zijn ze de volgende ochtend gewoon met ons naar Lima gevlogen.
Maar eerst hebben we ’s avonds Wouter nog wat leuke opdrachtjes laten doen om zijn verjaardags-cadeau’s te verdienen.
In Lima hebben we nog anderhalve dag souvenirs gekocht, en wat de toerist uitgehangen, en spelletjes gespeeld.
Om dan weer de lange terug-reis aan te vatten naar ons koude, regenachtige Belgen-landje.
Op de luchthaven afscheid genomen met het voornemen elkaar snel terug te zien op het “Bal Mondial” van Karavaan!
Thx iedereen voor de fantastische reis,
Ikke
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
