Jordanie - Verslag 2
Door: Ikke
Blijf op de hoogte en volg Bart
31 Juli 2009 | Jordanië, Amman
Hey allemaal,
Hier ben ik weer, zoals beloofd.
Waar waren we vorige keer gebleven?
We zaten op zondag 26 Juli in Hama, vanwaaruit we de Krak des Chevaliers hadden bezocht.
Die avond zijn we uitgebreid gaan eten, in een heel mooi restaurant, wat af en toe wel eens moet kunnen.
(Zeker in Syrie, wat het goedkoopste land is van onze 4 bestemmingen)
De 27e zijn we dan ’s morgens vanuit Hama vertrokken richting Palmyra, met een mini-busje en een Old-timer Cadillac.
Onderweg 2 stops gemaakt.
De 1e stop was een kleine uitgedoofde vulkaan,Mount Shmemis, waar ze vroeger een burcht hebben opgebouwd. (Nu een ruine)
Daarna even gestopt aan de typische Bee-Hive-Houses van deze regio.
Bij aankomst in Palmyra snel enkele van de vele sites van Palmyra al bezocht, aangezien die sites slechts op bepaalde uren geopend zijn.
Daarna doorgereden naar ons hotel voor een late lunch.
In de voor-avond nog wat gaan rondwandelen op de site, en toevallig bleek er net die avond een gratis spektakel door te gaan in het amphitheater van Palmyra. Best de moeite waard, maar daardoor waren we wel wat te laat op onze diner-afspraak voor een lokale maaltijd, ergens midden in de oase van Palmyra.
De volgende ochtend de laatste stukken van Palmyra bezocht, en na de heerlijke pannenkoeken-luch zijn we dan met een krap busje vertrokken voor een trip richting Damascus.
Maar ook hier wilden we weer 2 stops doen onderweg.
De 1e stop was het klooster van Deir Mar Mousa.
Een gemeenschap die pas begin jaren ’80 gesticht was door een Italiaanse monnik.
Het klooster zelf stamt ergens af van de 6e eeuw,en ligt ergens tegen nen bergwand geplakt. Een forse klim omhoog, maar zeker wel de moeite.
Iets te lang blijven plakken in’t klooster, zodanig dat we de volgende stop Ma’aloula serieus hebben moeten inkorten. 1 van de weinige dorpjes waar nog Aramees wordt gesproken, de moedertaal van Jezus.
Daarna verder gereden naar Damascus, de bakermat van onze beschaving.
Daar aangekomen nog een lekkere pizza gegeten, en proberen te gaan slapen.
Maar aangezien het veel te warm was in de kamer, heb ik amper geslapen.
De volgende morgen zijn we dan eerst naar een kantoortje van het Ministerie van Binnenlandse zaken gereden om een toelating te halen om naar Quneitra te gaan.
Quneitra is een verwoeste stad die vlak op de grens van de Golan Hoogvlakte is, en dus een cruciaal punt in de vredesonderhandelingen van deze regio.
Deze helemaal verlaten spookstad staat nu onder controle van de VN.
Er staat bijna niets meer overeind, maar is vooral de moeite om de sfeer te voelen, en de controleposten van de Israeli’s aan de andere kant te zien.
In de namiddag hebben we dan Damascus zelf bezocht.
Eerst naar het monument van Saladin, en daarna door de souqs richting Ommayyaden-moskee,waar we nog eerst de tombe van Saladin hebben bezocht. De Ommayyaden is 1 van de belangrijkste moskeeen van de Islam, en qua bouwstijl 1 van de voorbeelden voor vele anderen.
Gigantisch groot, en zeker weer de moeite.
Zoals in elke moskee moest je hier ook je schoenen uitdoen, die we netjes op een klein kastje aan de kant hadden gezet. Toen we een half uur later terugkwamen bleken mijn trekschoenen gestolen te zijn.
Dan is er een deel van de groep in de souq snel wat slippers gaan kopen, zodanig dat ik toch weer wat verder kon.
Na de lunch hebben we dan een Sjiitische moskee bezocht, om de vergelijking te kunnen maken met de Soenitische, waarvan de meesten die we al bezocht hebben deel van uitmaken.
’s Avonds ergens in een oud Damaceens huis, gigantisch lekker en uitgebreid gaan eten. Voor onze laatste avond in Syrie, kon dat er wel af.
De volgende morgen zijn we dan vanuit Damascus verder zuid-waarts gereden, naar Bosra. Het begint afgezaagd te worden, maar weer een zeer interessante site, met vooral een impressionant theater.
Na dit bezoek hebben we onze reis vervolgd naar de grens.
Daar eerst nog wat probleempjes opgelost, en uiteindelijk en route naar Jerash.
Na een bezoekje van een uur of 2, bij valavond, zijn we dan verder gereden naar Amman, de hoofdstad van Jordanie.
Hier hebben we een hotelletje geboekt met een zwembad, om even een rustdag in te lassen. Kan iedereen fysiek en mentaal weer wat op adem komen. Zo, dat iedereen klaar is voor het 2e gedeelte van de reis.
Dan is het hoofd weer een beetje leeg, om de komende 2 weken weer volop nieuwe impressies op te doen.
En vandaar dat ik weer wat tijd heb om een nieuw verslag te schrijven.
Vanavond nog eens lekker gaan eten in een Italiaans restaurant.
Nog steeds warme groetjes vanuit Amman, maar wel al iets draaglijker dan in Syrie...
Ikke
Hier ben ik weer, zoals beloofd.
Waar waren we vorige keer gebleven?
We zaten op zondag 26 Juli in Hama, vanwaaruit we de Krak des Chevaliers hadden bezocht.
Die avond zijn we uitgebreid gaan eten, in een heel mooi restaurant, wat af en toe wel eens moet kunnen.
(Zeker in Syrie, wat het goedkoopste land is van onze 4 bestemmingen)
De 27e zijn we dan ’s morgens vanuit Hama vertrokken richting Palmyra, met een mini-busje en een Old-timer Cadillac.
Onderweg 2 stops gemaakt.
De 1e stop was een kleine uitgedoofde vulkaan,Mount Shmemis, waar ze vroeger een burcht hebben opgebouwd. (Nu een ruine)
Daarna even gestopt aan de typische Bee-Hive-Houses van deze regio.
Bij aankomst in Palmyra snel enkele van de vele sites van Palmyra al bezocht, aangezien die sites slechts op bepaalde uren geopend zijn.
Daarna doorgereden naar ons hotel voor een late lunch.
In de voor-avond nog wat gaan rondwandelen op de site, en toevallig bleek er net die avond een gratis spektakel door te gaan in het amphitheater van Palmyra. Best de moeite waard, maar daardoor waren we wel wat te laat op onze diner-afspraak voor een lokale maaltijd, ergens midden in de oase van Palmyra.
De volgende ochtend de laatste stukken van Palmyra bezocht, en na de heerlijke pannenkoeken-luch zijn we dan met een krap busje vertrokken voor een trip richting Damascus.
Maar ook hier wilden we weer 2 stops doen onderweg.
De 1e stop was het klooster van Deir Mar Mousa.
Een gemeenschap die pas begin jaren ’80 gesticht was door een Italiaanse monnik.
Het klooster zelf stamt ergens af van de 6e eeuw,en ligt ergens tegen nen bergwand geplakt. Een forse klim omhoog, maar zeker wel de moeite.
Iets te lang blijven plakken in’t klooster, zodanig dat we de volgende stop Ma’aloula serieus hebben moeten inkorten. 1 van de weinige dorpjes waar nog Aramees wordt gesproken, de moedertaal van Jezus.
Daarna verder gereden naar Damascus, de bakermat van onze beschaving.
Daar aangekomen nog een lekkere pizza gegeten, en proberen te gaan slapen.
Maar aangezien het veel te warm was in de kamer, heb ik amper geslapen.
De volgende morgen zijn we dan eerst naar een kantoortje van het Ministerie van Binnenlandse zaken gereden om een toelating te halen om naar Quneitra te gaan.
Quneitra is een verwoeste stad die vlak op de grens van de Golan Hoogvlakte is, en dus een cruciaal punt in de vredesonderhandelingen van deze regio.
Deze helemaal verlaten spookstad staat nu onder controle van de VN.
Er staat bijna niets meer overeind, maar is vooral de moeite om de sfeer te voelen, en de controleposten van de Israeli’s aan de andere kant te zien.
In de namiddag hebben we dan Damascus zelf bezocht.
Eerst naar het monument van Saladin, en daarna door de souqs richting Ommayyaden-moskee,waar we nog eerst de tombe van Saladin hebben bezocht. De Ommayyaden is 1 van de belangrijkste moskeeen van de Islam, en qua bouwstijl 1 van de voorbeelden voor vele anderen.
Gigantisch groot, en zeker weer de moeite.
Zoals in elke moskee moest je hier ook je schoenen uitdoen, die we netjes op een klein kastje aan de kant hadden gezet. Toen we een half uur later terugkwamen bleken mijn trekschoenen gestolen te zijn.
Dan is er een deel van de groep in de souq snel wat slippers gaan kopen, zodanig dat ik toch weer wat verder kon.
Na de lunch hebben we dan een Sjiitische moskee bezocht, om de vergelijking te kunnen maken met de Soenitische, waarvan de meesten die we al bezocht hebben deel van uitmaken.
’s Avonds ergens in een oud Damaceens huis, gigantisch lekker en uitgebreid gaan eten. Voor onze laatste avond in Syrie, kon dat er wel af.
De volgende morgen zijn we dan vanuit Damascus verder zuid-waarts gereden, naar Bosra. Het begint afgezaagd te worden, maar weer een zeer interessante site, met vooral een impressionant theater.
Na dit bezoek hebben we onze reis vervolgd naar de grens.
Daar eerst nog wat probleempjes opgelost, en uiteindelijk en route naar Jerash.
Na een bezoekje van een uur of 2, bij valavond, zijn we dan verder gereden naar Amman, de hoofdstad van Jordanie.
Hier hebben we een hotelletje geboekt met een zwembad, om even een rustdag in te lassen. Kan iedereen fysiek en mentaal weer wat op adem komen. Zo, dat iedereen klaar is voor het 2e gedeelte van de reis.
Dan is het hoofd weer een beetje leeg, om de komende 2 weken weer volop nieuwe impressies op te doen.
En vandaar dat ik weer wat tijd heb om een nieuw verslag te schrijven.
Vanavond nog eens lekker gaan eten in een Italiaans restaurant.
Nog steeds warme groetjes vanuit Amman, maar wel al iets draaglijker dan in Syrie...
Ikke
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
